Η πόλη μας ,ήταν απο ανέκαθεν ρομαντική και ''κουλτουριάρα'' , έπαιζε και παίζει με την τέχνη . Αν και ζεί πάντα με τα ''λίγα'' είναι πληθωρική και παράξενη.
Παράξενη γιατί έχει κάτι μήνες τόσο σιωπηλούς ρυθμούς που αναρωτιέσαι που πήγε... και κάτι άλλους μήνες όπως ο Σεπτέμβρης και ο Νοέμβρης που αγαπάς να είσαι ! Όταν ο Νοέμβρης πλησιάζει ξαφνικά νιώθεις την άνοιξη ,όχι απο την άποψη των καιρικών (αν και φέτος πάει για εξαίρεση) αλλά από τον ρομαντισμό και την ενέργεια που εμπνέει το φεστιβάλ κινηματογράφου . Αν το γνωρίσεις θα καταλάβεις τι σου λέω . Εγώ το γνώρισα καλύτερα ως εθελοντής πριν λίγο καιρό και απο τότε η πόλη μου φαίνεται ''αλλιώς'' τον Νοέμβρη !
Απο τις αίθουσες στο Ολύμπιον μέχρι το Λιμάνι και όλες τις αποθήκες και τους χώρους που το φιλοξενούν , ιδιαίτερο άρωμα έχει η αποθήκη Γ που σίγουρα όλοι έχουμε βρεθεί απο νωρίς για καφέ και συζητήσεις ώς το βράδυ για πάρτυ και μουσική !Φέτος μια καλή πρόταση γνωριμίας είναι και πακετάκι με τα δέκα εισητήρια που κοστίζει 40 ευρώ και δεν είναι ατομικό ,έτσι λοιπόν μπορείτε να το μοιραστείτε με τους φίλους και να πάτε μαζί στις ταινίες μόνο με 4 ευρώ !
Χθές σε μια σύντομη βόλτα στο Λιμάνι έφτασα σε έναν όμορφο συμπέρασμα που θέλω να το μοιραστώ...Η ψυχή της τέχνης ,βρίσκεται μέσα στις αποθήκες ,η αποθήκες βρίσκονται μέσα στο φεστιβάλ και το φεστιβάλ βρίσκεται μέσα στην πόλη,άρα η ψυχή της πόλης είναι η τέχνη ,σαν μια μπάμπουσκα! Με αυτόν το παραλληλισμό θα μπορούσα να εμπνευστώ μέχρι και να γράφω σενάριο για ταινία !
Η πρώτη μας ταινία για φέτος ήταν το ''Miss Violence'' (Aλέξανδρος Αβρανάς), Θα συνεχίσουμε με το ''Ο Τομ στη Φάρμα'' (Javier Dolan) ,''Εastern Boys'' (Robin Campillo ) και βλέπουμε στην πορεία .. μιας και δεν καταφέραμε να δούμε το ''Nebraska''( Alexander Peyne)και το ''Only lovers lest alive''( Jim Jarmush) γιατί για κακή μας τύχη ήταν η ταινιες έναρξης και λήξης ! αλλες ενδιαφέρουσες ταiνίες είναι ....αυτές *Επίσης την Πέμπτη και την Παρασκευή έχει δύο ωραία πάρτυ στην Αποθήκη Γ !
Εχθές πραγματοποιήθηκε μια απο τις πιο μεγάλες παρελάσεις Υπερηφάνειας στην Θεσσαλονίκη ,χιλιάδες άτομα έδειξαν με την παρουσία τους αυτό που οι κοινωνίες και οι Θρησκείες θα πρέπει να αφήσουν ελεύθερο και να αποδεχθούν . Η αγάπη είναι για όλους . Η αγάπη είναι απο όλους πρός όλους .
Ξύπνησα γύρω στις7 :00, πράγμα που δεν το κάνω κάθε μέρα . Ετοιμάστηκα ήπια έναν γρήγορο καφέ και τον συνόδευσα με ένα τοστ για να μην μείνω με άδειο στομάχι .
Η ώρα ήδη ήταν 8 00 , πάντα τα πρωινά ο χρόνος φαίνεται να πηγαίνει γρηγορότερα .’Έπρεπε να ξεκινήσω , σε μισή ώρα έπρεπε να βρίσκομαι στο σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων για να πάω Σέρρες . Κατηφόρισα τους δρόμους στην γειτονιά μου μέχρι να φτάσω στην στάση της Αριστοτέλους . <πολύς ο κόσμος ,τα πρωινά > σκέφτηκα .
Να ξυπνάω πιο συχνά τέτοια ώρα μπας και αλλάξει κάτι στη ζωή μου . Όταν δεν ξέρεις γιατί είσαι άπραγος τα ρίχνεις στον χρόνο μπας και χαλαρώσεις λιγάκι . Anyway, καλύτερα στον χρόνο. Λοιπόν κοίταξα στον κίτρινο ηλεκτρονικό πίνακα να βρω το δρομολόγιο που πάει στον Σταθμό ,μμμ να το , Γραμμή 31 , 4 λεπτά ,περίφημα!
Είναι γεγονός ότι τα λεωφορεία το πρωί είναι γεμάτα και μάλλον αυτό που περιμένω και γω μια από τα ίδια θα είναι . Το βλέπω στο βάθος να έρχεται ,με τον αριθμό 31 εκεί πίσω από τα έργα του μετρό .
Μόλις ανέβηκα το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κόψω φάτσες , μετά έβγαλα το εισιτήριο μου και στην συνέχεια μιας και το όχημα ήταν μισοάδειο τελικά , βρήκα και την θέση μου ! Κύριος ! Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου πάτησα το play.Στην απέναντι θέση καθόταν μια γριά που απλά είχε κολλήσει στο παράθυρο και νόμιζες πως είχε μείνει στον τόπο . Οι υπόλοιποι ήταν νέοι , μάλλον φοιτητές οι περισσότεροι . Αφού φτάσαμε στο τέλος της Εγνατίας στρίψαμε από τα δικαστήρια για να βγούμε στο λιμάνι . Πολύ ‘ βαριά και απαισιόδοξη γραμμή ’ για να ξεκινάς τα πρωινά σου .
Μερικοί την κάνουν κάθε πρωί !
Ίσως να υπερτερεί σε αστικό τοπίο από τις υπόλοιπες οπότε θα έχει όμορφη φωτογραφία ! (η θετική σκέψη !).
Το 31 έχει αφετηρία την οδό Βούλγαρη , που είναι γεμάτη αυτοκίνητα και κίνηση , φτάνει στην Εγνατία πήχτρα στον κόσμο και ειδικά στο ύψος της Βαλαωρίτου είναι ένα χάλι θυμίζει άσχημα Βαλκάνια και έχει τόσο πολύ γκρίζο . Μετά διασχίζει τα δικαστήρια και βγαίνει στο λιμάνι περνώντας μπροστά από τους γερανούς και από όλα αυτά τα παλιά εργοστάσια που τώρα έχουν γίνει μπουζούκια . Το φιξ , η βίλκα και πιο πριν ένα τεράστιο γκρίζο τετράγωνο parkingπου δεν ξέρω καν αν λειτουργεί . Δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια να μην νιώσεις ότι βρίσκεσαι στην πόλη . Ακόμη και η θάλασσα που είναι τόσο κοντά , χάνει πολύ, μέσα σε αυτό το λεωφορείο . Λίγο μετά περνώντας το γήπεδο του Θερμαϊκού παρατηρείς τις παλιές γραμμές του τρένου που περνούν μέσα από τον δρόμο και την γέφυρα που έρχεται από τα δυτικά της πόλης .
Κάπου εδώ ακούς την ενοχλητική κυρία να σου λέει με απόλυτη σοβαρότητα λές και παίζεις σε φουτουριστική ταινία <<Επόμενη στάση, Τερματικός σταθμός . Κτέλ > > και είναι δύο οι πιθανές σκέψεις που θα κάνεις , αφού πρώτα κοιτάξεις το ρολόι σου να δεις αν πρέπει να τρέξεις στα εκδοτήρια . Ή θα σκεφτείς τι ωραία πάω Σέρρες και θα περάσω τέλεια ! ή απλά ωχ πρωινιάτικα έχω και ταξίδι ! . Αυτό ,βέβαια είναι και συνάρτηση του ραντεβού σου στα κτέλ . Μπορεί να φεύγεις με παρέα και το άτομο που περιμένεις να σε στήσει και μια ώρα .
Τότε απλά χαλαρώνεις , για περάσει η ώρα, βγάζεις φωτογραφίες τους περαστικούς συνταξιδιώτες σου , σού έρχεται η ιδέα να κάνεις μια Φώτο-ιστορία και μάλιστα με τα ίδια ακριβώς τραγούδια που άκουγες κατά την διάρκεια της διαδρομής) και στο τέλος απλά θυμάσαι πως ο Ερμής είναι ανάδρομος οπότε αυτομάτως ξέρεις γιατί άργησε το ραντεβού σου . Όπως επίσης ξέρεις ότι θα φτάσεις με καθυστέρηση στην ορκωμοσία της Λυδίας . !!
- ΠΥΡ. ..και μανία γίνεσαι σίγουρα μια φορά την βδομάδα διότι θα βρεθείς σε μια δημόσια υπηρεσία , μια δεη ένα ικα βρε παιδί μου . - ΠΙΤΣΑ . περπατώντας μέσα στην πόλη μετά από δουλειά ,πηγαίνοντας για καφέ ,για σχολή ,για μπύρα είναι αδιανόητο να μην βρεθεί μπροστά σου μια βιτρίνα από αυτά τα πολλά και όμορφα φαγάδικα της πολης και να μην λαχταρίσεις μια πίτσα ζουμερή . - ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ , ε στο δρόμο είσαι , περαστικούς θα δείς πολλούς ,τρελούς ημίτρελους ,γνωστούς και όχι άλλους θα τους φλερτάρεις άλλους θα τους σνομπάρεις (κακώς!) ,άλλοι απλά θα περάσουν απαρατήρητοι . - ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ , με μια βόλτα σε αυτήν την πόλη σίγουρα δεν γλυτώνεις την θέα του περιστεριού ! η απόψεις διίστανται άλλοι τα θεωρούν ανυπόφορα αλλοι πάλι συμπαθητικά . - ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑ , συμβαίνει συνήθως (όρκο δεν παίρνω ) κάπου μεταξύ παρασκευής και σαββάτου και σε ώρες μεταμεσονύκτιες . Παραπάνω δεν θα πώ . - ΠΩ-ΠΩ . επιφώνημα – λέξη . χρησιμοποιείται συνήθως σε εκφράσεις όπως <<πω πω τι παιδί είναι αυτό >> , <<πω πω μαλάκα ,άσε που να σου πώ τι πέρασα σήμερα >> , <<πω πω ρε συ με έκοψε ο παπάρας >> . - ΠΑΛΕΥΩ . *χρησιμοποιείται κατά κόρον αλλά ! με άρνηση ! δεν την παλεύω σήμερα εχτές ήπια τα πάντα , πως θα την παλέψω πάλι ουφ! - ΠΑΠΑΣ , συχνό θέαμα , έχει δυο πόδια ,πολλές τρίχες ,προκαλεί αηδία πλέον ,ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ! - ΠΙΝΩ . μια από τις βασικότερες λέξεις που εδώ που βρισκόμαστε σίγουρα είναι από τις λίγες λέξεις της καθημερινότητας μας όπου δεν μένει μόνο στα λόγια μας ! - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ , μια από τις αγαπημένες λέξεις πολλών και γιατί μετα από αυτήν έπεται συνέχεια … βλέπε Σαββατο και Κυριακή ,και γιατί είναι μια μέρα όπου officially ένα τουλάχιστον ποτό το πιάνεις στα χέρια σου .
+
-ΠΟΥΛΜΑΝ, αν τυχον πας στις σερρες οπου σου προκαλει νυστα, βαρεμαρα καθως και νοσταλγια... -ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ, μια milka παντα χρειαζεται.. -ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ, απαραιτητη ενδυμασια για μια ομορφη βολτα στην πολη καθως και, -ΠΑΛΤΟ για να την απολαυσεις ανετα.. -ΠΑΠΑΓΙΑ, περιεργο ομως και νοστιμο φρουτο που πρεπει να αγορασεις για μια εναλλακτικη, δροσερη σαλατα
και τελος, ΠΑΠΑΚΙΑ, θα ηταν ωραιο να ειχε στο θερμαικο και κολυμπωντας να σου εδειχναν τις ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ, στην πλατεια..
Κάθε μέρα διασχίζω τους δρόμους της πόλης , κάθε μέρα νέες ιστορίες . «Ο κόσμος εδώ είναι ελεύθερος » μου είπε μια μέρα στην παραλία κάποιος πλανόδιος πωλητής ο οποίος προφανώς κατάγεται από κάποια πόλη της Αφρικανικής ηπείρου , δεν σας νοιάζει τίποτα , όταν είστε στον δρόμο απλά εκφράζεστε όπως θέλετε για τα πάντα
« youknow». Απλά χαμογέλασα , και του είπα έτσι μάθαμε«man» .
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ,αναρωτήθηκα μέσα μου πως ξεστόμισα το «έτσι μάθαμε !» τόσο εύκολα και από ποιούς μάθαμε ,από τους γονείς μας και αυτοί από τους δικούς τους ; και πώς γίνετε αυτοί που μας έμαθαν να μην νιώθουμε καταπιεσμένοι να είναι αυτοί που μας έφτασαν μέχρι εδώ και να λεγόμαστε ¨ Η ΧΑΜΈΝΗ ΓΕΝΙΑ ¨
Στην συνέχεια , ο φίλος μου είπε πως « ναι ,όλα αυτά που σου λέω είναι αλήθεια , το βλέπω κάθε μέρα ,ανπας κάπου πιο ψηλά όπως την Σουηδία ας πούμε ο κόσμος είναι πιο συγκρατημένος , πιο απόμακρος , ενώ εσείς είστε ευλογημένοι να ζείτε στην πιο όμορφη πόλη και να χαίρεστε τονήλιο» . Έτσι παρά την απέχθια που έχω όλους αυτούς τους μήνες για όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ , ένιωσα όμορφα είδα κάτι θετικό που είχε βρεί τον τρόπο να μου κρυφτεί πίσω από την σαπίλα των ημερών και τους γκρίζους τοίχους αυτής της πόλης.
Αφού λοιπόνήμουν μόνος είπα να συνεχίσω την βόλτα μου, καθόμουν εκεί δίπλα στον Λευκό Πύργο , η ώρα ήταν περίπου 8 : 00 , ο ήλιος ήταν στα καλύτερα του, έβαλα τα ακουστικά μου στα αυτιά και κατηφόρισα προς την νέα παραλία , μπροστά μου, μέχρι το άγαλμα του Αλέξανδρου που εδώ και πολλά χρόνια έχει γίνει μια όμορφη πίστα για τα παιδιά με τα ΒMXκαι τα Skateboard, έβλεπα πολλά που μου θύμιζαν πως το καλοκαίρι είναι μπροστά , καντίνες και λουκουμάδες , όπως τότε στα 70’s, το σκηνικό όμως παρέμενε πιο νέο με τον ποδηλατόδρομο και τον κόσμο που δειλά δειλάκοιτάζει πλέον αριστερά και δεξιά πριν να τον διασχίσει , τατρία καραβάκια του θερμα΄ι΄κούοπου οφείλω να ομολογήσω πως έχουν φτιάξει πολύ την μουσική τους φέτος και τα σπιτάκια που έχουν βάλει κατά μήκος της παραλίας για την επερχόμενη έκθεση βιβλίου .
Συνέχισα λοιπόν προς νέα παραλία κοίταξαγύρω και ο κόσμος που έκανε την βόλτα του ήταν πολύς , μπορεί και πρώτη φορά να έβλεπα τόσο πολύ να περπατάει . Όχι δεν είναι η κρίση , η κρίση μπορεί να είναι ένας παράγοντας μα το σημαντικό είναι πως όλος αυτός ο κόσμος χαιρόταν αυτό που είχε .
Κάπου εκεί στο Μακεδονία είπα να κάνω μια στάση , έκατσα στα σκαλάκια δίπλα στο φεγγάρι , λίγο πιο πέρα ήταν δυο τρεις ψαράδες και έναςμπόμπιρας ίσα με ένα μέτρο ύψος με το ακκορντεόν του στο χέρικαι χάζευε τους ψαράδες .
Ακούγοντας μουσική λοιπόν, έβγαλα να διαβάσω ένα freepressπου είχα πάρει πριν στον δρόμο . Αφού τελείωσα την ανάγνωση , έκατσα λίγο ακόμη εκεί και λίγο πριν σηκωθώ , είχα το βλέμμα στα χαμέναξαφνικά σκάει μπροστά μου ο μικρός με το ακκορντεόν κι αρχίζει να παίζει κάτι από Χατζιδάκη , βγάζω τα ακουστικά γιατί γα΄ι΄δούρι δεν είμαικαι ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση θα του έλεγα σε ευχαριστώ μικρέ , εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα πως έπαιζε μόνο σε μένα κανείς δεν ήταν δίπλα . Ε, λοιπόναυτός ο μικρούλης με έκανε τόσο πολύ να συγκινηθώ και μου χάρισε ένα τόσο ωραίο χαμόγελο , τι κι αν από τα μάτια του έβγαινε μια ζωγραφισμένη θλίψη , χαμογέλασε κι αυτός τόσο πολύ και είδα πως κάτι τέτοιες στιγμές αγαπάς αυτό που λέγεται συναίσθημα . Έριξα λοιπόν και εγώ δειλά κάτι στο πλαστικό ποτηράκι που είχε δίπλα του και μου χαμογέλασε και έφυγε .
Σηκώθηκα να πάρω τον δρόμο για το σπίτι , έβαλα ξανά τα ακουστικά στα αυτιά μου και πάτησα το play, το τραγούδι που ξεκίνησε να παίζει ήταν το ΥoungFolksαπό Peter ,Bjorn & John .Κόλλησα στο ρεφραίν.
And we don't care about the young folks
Talking about the young style
And we don't care about the old folks
Talking about the old style too
And we don't care about our own folks
Talking about our own style
All we care about is talking
Talking only me and you
Και καθώς σκεφτόμουν τι λένε οι στίχοιαποφάσισαπως , χαμένος δεν νιώθω γιατί πάντα ψάχνω να βρώκάτι και πέρα από όλα αυτά που συμβαίνουν εγώ θα συνεχίσω να ονειρεύομαι καινα μιλάω με τους άλλους ανθρώπους και θα τους αγαπώ και θα νοιάζομαι για όλους γύρω μου . Ο κόσμος μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα όσο δεν μπορούμε να φανταστούμε .Αν μόνο μια βόλτα στην παραλία με έκανε να νιώσω τόσα πολλά συναισθήματατότε γιατί να μην αγαπώ το παρόν μου και να μην θέλω να το κάνω καλύτερο , η ζωή ακόμη μου χρωστάει πολλά και θα τα πάρω .!!!
Κάποια μέρα θα μπορέσουμενα ανεβούμε επάνω στον άνεμο
Κάποια μέρα θα μπορέσουμε να χορέψουμε με τα λιοντάρια Κάποια μέρα θα μπορέσουμενα ελευθερωθούμε απόαυτές τιςαλυσίδεςκαι συνεχίσουμε να πετάμε
EverydayI crossthestreets, everydaynewstories. "People herearefree, "he saidoneday at the beachastreet vendorwhoapparentlycomesfroma cityofthe Africancontinent,you do not care aboutanythingwhenyou'reon the roadjustasyou wanttoexpresseverything «You know».I justsmiledandtold him ,that’s how we ‘velearned«man». A fewsecondslater, I wonderedto myselfhoweasilyI said to him " that’s how we ‘velearned !" , andfrom whomwe learned,fromour parentsand theydid from theirs?andhow is it possible ,the ones thattaughtusnot tofeeloppressedarethe ones whogotusuphereandcall ourselves«thelost generation»
Thenmy friendsaid"yes, all thatyousayis true, I see iteveryday, if you gosomewhereashighin Europe asin Sweden,the worldismoremodest, moredistant, andyou're blessedtolivein one of the most beautifulcities and enjoythesun. "Thus, despitethehatefulthatI feelallthesemonths foreverythingthat happenshere, I sawsomething and feltprettygood , that something was hidingbehindtherottennessof daysandthegraywallsin this city
.
So whenI wasgoing to continuemy walk , I was sitting there,next totheWhiteTower, the timewasabout8: 00,thesunwasatits best time , puttheheadphonesonmyearsanddescend towardsthenewPort ,in front of me,ThestatueofAlexanderwhich for many yearshasbeenanicerun forchildrenwithBMXbikes andSkateboarders ,I sawa lotthat reminds methatsummerisahead, canteensand greek donuts with honey“ Loukoumades’’, as thenin the70's,thescenery was stillmodern because of thebicycle-road andthepeopleglancing ,to their leftand their rightbefore they cross it , the threeboatsof‘Thermaikos’sea , whereI havetoadmitthatplay better musicthis year andthelittle-housesthathave beenputalong thebeachforthe upcomingbook fair.
So as i went along tothenewPort ,I lookedaroundandthe peoplewhomade their walk were many , maybe the first timeI see somany walking there . Noit is notthecrisis, the crisis maybeafactorbutthe important thing isthatthis wholeworldrejoicedthathe had a good place fora walk. Somewherenext to ‘Macedonia’ Hotel , I decided to makea stand,I saton thestairsnext tothemoon, just beyondweretwo or threefishers andakidabout one meter tall with an accordioninhand, staring at the fishermen.
Listening tomusicthen, I tooktoreadafree pressthatI hadbeforegettingon the road. AfterI finishedreading, I sattherea whileagobefore iget up to go , I was looking in thesea and suddenly ,thelittleboy with the accordionpopsin front ofmeandbeginstoplaya song fromHatzidakis, i took off my headphonesbecauseI feel a kind boy ,andotherwiseI would saythank youkid, but at that momentI realized hewas playingjustto meno onewasnearby.Well,thislittle boymade mesogreatlymovedandgave mesuch anicesmile, whatifhis eyeswere like they have paintedgrief,hesmiled to me somuchandI realized ,that in such momentsyou lovewhatis calledfeeling. SoI threwsomethingtoohist plasticcupthatwasbesideme , he smiledand left.
I got uptogetthewayhome, I puttheheadphonesovermy earsand pressedplay,the songthatstartedplayingwas‘YoungFolks’byPeter, Bjorn & John. I just stuckin thechorus.
And we don't care about the young folks
Talking about the young style
And we don't care about the old folks
Talking about the old style too
And we don't care about our own folks
Talking about our own style
All we care about is talking
Talking only me and you
AndasI was thinkingwhatthelyricssaythen I decided, I do not thatfeellostbecauseI'm always lookingtofindsomethingbeyondallthathappensI'llkeepdreamingand talkingtootherpeopleandI keep lovingthemandcareabouteveryonearound me. The worldcanbechangedas easilyaswe canimagine. Ifonlyawalk on the Port made mefeelsomanyemotions, then whynotlovemy present and Ido notwantto do it better ? , lifestillowes mea lotandwillget.!
Someday we gonna rise up on that wind you know
Someday we gonna dance with those lions
Someday we gonna break free from these chains and keep on flyin'
Before we start i offer you a soundtrack while reading.....
Αν βγαίνεις τα βράδια βόλτες στην ακολασία Βαλαωρίτου – Συγγρού θα έχεις αναρωτηθεί ,πώς να είναι το πρωί η περιοχή.
Σήμερα λοιπόν έκανα αυτήν την βόλτα και γνώρισα την περιοχή αυτή με την διπλή ζωή… Μπορεί να ακούγεται σαν Βραζιλιάνικη σαπουνόπερα μα όντως εδώ υπάρχουν δύο ωράρια και τα χωρίζουν οι ώρες εκεί κοντά στην δύση του ηλίου
Ας , αρχίσουμε λοιπόν με την πρώτη ζωή της γειτονιάς . Δεν έχει να ζηλέψει και πολλά από την Τσιμισκή ή την Αγίας Σοφίας …Άλλωστε εδώ κάπου βρίσκεται η αρχή της Ερμού . Μία πληθώρα καταστημάτων σε υποδέχεται μέσα στα στενά όπου περικλείονται από τις οδούς Αριστοτέλη Βαλαωρίτου ,Λέοντος Σοφού , Συγγρού και Βασιλέως Ηρακλείου .Τα περισσότερα είναι μικρά μαγαζάκια με κάθε ειδών υφάσματα , ρούχα …και τα γνωστά σε όλους μας σεμεδάκια(πήχτρα)….
Υπάρχουν και μαγαζιά που λειτουργούν σαν αποθήκες , που πουλούν βιολογικά προιόντα και άλλα όπως η παπαρούνα και το Partizan και αρκετά , με fastfood . Toόμορφο είναι ότι εκτός από ότι πιάνει το μάτι εδώ με μια απλή βόλτα πολλοί ιδιαίτεροι χώροι κρύβονται στα άπειρα παράθυρα αν στρέψεις το κεφάλι στον ουρανό , μέσα στις φαινόμενες ‘νεκρές’ πολυκατοικίες που υψώνονται και σου κρύβουν τον ήλιο .Υπάρχουν και διάφοροι χώροι όπως γκαλερί ρούχων , διάφορα ΒazaarStoresμε vintageάποψη , διάφορες λέσχες , χώροι πολιτιστικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος (με πολλά και ενδιαφέροντα σεμινάρια) όπως το Πείραμα Πολυχώρος και το Bazaarτου LaDoze .
Όσο για το βράδυ στην Βαλαωρίτου μια βόλτα θα σας αποζημιώσει μα ενδέχεται να σας κουράσει κιόλας .Τα πρώτα μαγαζιά ‘ 4 εποχές ‘ και ‘Παπαρούνα ‘ αργότερα το Gabrinus (Tσέχικη) και η Υψικάμινος(πλέον ‘Ξένα Διάφορα’ ) υποδέχτηκαν ,εδώ και καιρό , τόσα πολλά καινούργια μαγαζιά ικανά να καταστρέφουν το τοπίο σχεδόν κάθε νύχτα γιατί εκεί πάντα υπάρχει λαός . Αν και παλαιότερα ή ατμόσφαιρα ήταν πιο οικεία και θα λέγαμε υπήρχε μια πιο όμορφη και χαλαρή προσέγγιση στην διασκέδαση, τώρα πλέον το εναλλακτικό και το κυριλέ συνυπάρχουν μέσα από μαγαζιά για όλα τα είδη και γούστα .Είναι το μέρος που όλοι θα περάσουν πριν αποφασίσουν που θα πάνε για ποτό ,παλαιότερα ήταν πέρασμα στο δρόμο για τα λαδάδικα μα τώρα είναι μια καλή στάση. Αυτό βέβαια ενοχλεί πολλούς που πλέον δεν μπορούν να διασκεδάσουν εκεί , αλλα είναι μια εξέλιξη της περιοχής που απλά έγινε με τον χρόνο . Υπάρχουν και μαγαζιά που είναι κρυμμένα από τον πανικό και την βαβούρα της περιοχής . Λίγο ψάξιμο θέλει και κάτι θα βρεθεί να σας κερδίσει.
If you go for drink at night in the hell of Valaoritou Streer you maybe have wondered, how this area looks like in the morning life . So today I did this ride and saw the area with that “double life” ... It may sound like a Brazilian soap-opera but actually there are two moments here the one starts in the morning and the other just after the sunset. Let me, begin with the first “life” of the neighbourhood. It has the same look , like Tsimiski street or Saint Sofia Sophia street ... Besides here somewhere is the beginning of Ermou street a main street of the city-trades. . A variety of stores are hosted , in that side streets that are enclosed from Valaoritou Aristotle, Leontos Sofou, Sigrou and King Heraklion streets.
Most are small shops with all kinds of fabrics, clothes .. There are shops that act as warehouses, which sell biological products and other like Pparouna Bar- Restaurant and Partizan and other fast food shops. The good thing is that beyond what your eye can see here with a small walk , there are many places hiding behind so many windows you can see, if you rise your hand up in the sky. That buildings here may seem dead by time and hide the sun from you but there are places worth seeing in there clothe galleries , art galleries , bazaar places with vintage stuff or places with cultural and art sessions offering lessons on many things like dance-theater and perfoming or visual arts seminars. Like multiplex “ Peirama “ and the bazaar store of the bar “La Doze”.
As forthenightinValaoritouaridewill reward you , the time you are spending there ,butyou may be a bit tired. Theoldest bars and restaurants '4 EPOXES' and 'Paparoyna ' later Gabrinus (Chechz-pub ) and‘Ipsikaminos” (now "Xena Diafora”)hosteda long time ago, Somanynewshopscapable ofdestroyingtheplace almosteverynight becausethere's always many peoplethere.
Whilepreviouslythe atmospherewasmoreintimateandwe would saythere wasa more beautifulandrelaxedapproachtofun, nowthealternative style coexists with the trendy style,inthe small and big , shopsofall typesandtastes. It is a placethat everyonewillgobeforedeciding where tostop fora drink, formerly was a place you needed to pass to the road to “Ladadika” an oldest place with barsbutnowis agood place to stop to have your drink . Thisof coursebothersmanywhono longercanhave funthere, butit isadevelopmentof the areathatwasjustin time.There areshopsthatarehiddenfromthe noiseandpanicin the area. A littlesearchingandyou can find the bar that matches to your style.
Όλοι μάλλον ήταν εκεί ... μικροί μεγάλοι στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Μια υπέροχη βραδιά με χορό τραγούδι και πολλά άλλα .
Το street party οπου διοργανώθηκε με αφορμή την υποψηφιότητα της Θεσσαλονίκης ως πρωτεύουσα της νεολαίας για το 2014 .
Άραγμα στα γρασίδια με πολύ ποτό και απεριόριστο γέλιο .Έτσι γιατί οι νέοι αυτης της πόλης ξέρουν να περνούν ωραία και στις πλατείες.
Everyonewas there...big and small....on Thessaloniki harbour. Awonderfuleveningofdance,songandmany others. Thestreet partywas held to commemoratewherethecandidatureofThessalonikias the capitalofyouthin 2014.
Hangoutin thegrasswithadrinkandunlimitedlaughter.Theyoung peopleof thiscityknow howtospendnicetheir free time in every square.
